Yine bir Emre Aydın konseri idi...

Bugün yine Ankara'da bir Emre Aydın konseri vardı. Ve biz yine Emre Aydın konserlerinin müdavimleri olaraktan; merve, ırmak ve bendeniz oradaydık. Önce sabahın köründe en azından bana göre sabahın köründe Kızılay'da buluşup metro ile taa ebesinin nikahında bulunan Urankent'teki şenliğimize doğru yola çıktık. Metroda iken merve arkadaşımın "neredeyiz ya?" sorusu üzerine metro İvedik durağında durdu. Daha sonra yine benim zeki arkadaşım merve son durağa geldiğimizde yani urankent'e vardığımızda zekiliğini kanıtlayarak "hangi kapıdan ineceğiz? Yani tabiki açılan kapıdan inmemiz lazım mantıksal olarak. Açılmayan kapıdan inemeyiz." dedi. Evet biz de bunun üzerine krizlere girdik. 1-2 dakika sonra ise ırmak arkadaşımın merve'ye "düz mantıklı" demesi ile hepimiz aynı anda  "Düz mantık hayat kurtarır!" dedik. Ki bu sahne cidden güzeldi abi. Herneyse okula vardık varmasına ancak bizim gerizekalı arkadaşımız merve biletini unuttuğu için bu ebesinin nikahındaki okuldan ayrılıp tekrar Kızılay'a gittik.Giderken metroda "neredeyiz ki?" diye sordu merve yine. Ve yine metro İvedik'te durdu. Herneyse Kızılay'a vardık, oradan bileti alıp tekrar metroya bindiğimizde yine muhabbet almış başını gider iken bu sefer Irmak "neredeyiz?" diye sordu. Ve tam o sırada metro durakta durdu. Bilin bakalım hangi durak; İvedik. Herneyse öyle böyle gittik konser alanına. Orada bir pastane görüp içeriye girdik ve hayvan gibi yedik. Ciddi anlamda hayvan gibi yedik yani. Sonra "aman ya en arkadan izleyelim oturarak daha eğlenceli oluyor" diyip okulun arkasında insanların dikkatini fazla çekmeden dalga geçebileceğimiz, bir yere geldik. Acayip gerizekalıca şeyler yaptık. Öyle böyle değil yani..Irmak arkadaşım o kadar gerizekalılaştı ki bir ara 2 tane patlatmak zorunda kaldım kafasına.Herneyse konsere gelirsek Emre yine en mütevazı haliyle karşımızdaydı.. Sabahki gülüşmeler gitti yerini hüzünlü bir hava aldı. Emre 'Son Defa' ve 'Hoşçakal'ı söylerken ağladım yine.. Her konser gelenektir bu. Ama bu şarkılarda duygulanmayan insan çok nadirdir bence. Biz böyle hüzünlü bir biçimde Emre'yi dinler iken yanımıza gelip tam anlamıyla sarkan gerizekalı yaratıklar yüzünden yer değiştirmek zorunda kaldık. Ama ne yalan söyleyeyim gittiğimiz yer çok daha iyi görüyordu sahneyi. Emre'nin sempatik ve mütevazı tavırlarından dolayı hayranlığımız bir kat daha artmış şekilde metroya doğru yürüdük.. Geldiğimizde yine geyik yaparken yine "neredeyiz?" diye sordu merve. Ben bu sefer olaya el koyup "yeter artık bu sefer ivedik'te olamayız!" dedim ama cidden bir kaç dakika sonra farkettik ki cidden yine İvedik'teyiz. Bu sefer üçümüzün tepkiside aynıydı "oha". Sonra da Kızılay'a dönüp evlere dağıldık.. Yorgun ama mutlu insanlarız. Cuma günü ise Klişe, Zakkum ve Umut Kaya konserindeyiz. Gelişmelerle karşınızda olacağız, bizden ayrılmayın.